6 dingen die ik geleerd heb van 34 dates.

/ november 2, 2016

Het is inmiddels 3 weken sinds mijn laatste date en heb mezelf toegezegd om even rust te nemen.
Van nooit daten naar 34 verschillende dates in een jaar tijd. Het is even mooi geweest, een ideaal moment om te reflecteren.
Terugkijkend heb ik vooral veel lol gehad, hoewel een aantal herinneringen me ook pijn doen. Ik datete er op los, het spel en de overwinning om haar te ontmoeten vind ik fantastisch. De één wanhopig, de ander te makkelijk of te complex maar veelte leuk. Vrouwen zijn fascinerend en complex dat maakt ze geweldig. Met de één was er direct een vonk en spatte het vuurwerk er van af. De ander was eigenlijk niet leuk maar moest mezelf iets bewijzen. Ik val in een leeftijdscategorie dat veel vrouwen graag iemand ontmoeten om mee te settelen en zich op te maken voor een gezin. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eerlijk moet zijn en op dit moment die persoon niet ben. Ik sta open om nieuwe mensen te leren kennen en als daar mijn vrouw tussen zit dan is ze van harte welkom in mijn leven. Maar voorlopig ga ik niet bewust naar haar opzoek.

Zes dingen die ik heb geleerd

In het afgelopen jaar heb ik heel veel geleerd over vrouwen en over mezelf.
Dit zijn de zes belangrijkste dingen:

  1. Wees authentiek en blijf bij jezelf.
  2. Wees duidelijk en eerlijk.
  3. Soms maak ik een vergissing en doe ik haar pijn, sorry daarvoor.
  4. Door veel te daten heb ik ontdekt wat ik aantrekkelijk vind.
  5. Vind ze me niet leuk? Pech, pak mezelf bij de hand en ga weer verder.
  6. Op date gaan? Alleen als ik zeker ben dat ik haar leuk kan vinden. Twijfel = geen date. Zo simpel is het.

Illusies

Afgelopen zondag kwam ik haar toevallig tegen, ze was mijn eerste date en vond haar geweldig. Ik wilde haar en zij wilde mij niet. Het ideaal dat ik in mijn gedachte van haar had geschapen was incorrect. Er gingen dagen voorbij dat ze door mijn gedachten liep en met verdriet keek ik terug naar mijn verlies. Vaak dacht ik terug aan het contact dat ik met haar had en hoe mooi ze was die bewuste dinsdagavond. Terwijl ik nu met haar op staat sta te praten merk ik dat mijn enthousiasme voor haar minder werd. Begrijp me niet verkeerd het is een mooie en lieve meid. Toch was mijn illusie mooier dan ze in werkelijkheid was, ik heb mezelf iets aangepraat. Erger nog ik heb mezelf voor de gek gehouden. Mijn laatste blik op haar en de bevrijding voelde heerlijk. We zeiden elkaar gedag en ze liep verder in de richting van de stad. Na tien stappen draai ik me om en met een brede glimlach kijk hoe ze verder loopt. Bevrijding, het is zo geweldig, ik voel me weer vrij.

8 Oktober en de maanden die volgenden

0 comments / oktober 8, 2016

Wakker worden op een dag als deze is fantastisch want 8 oktober is een dag die ik nooit meer ga vergeten. Wat is er mooier dan kunnen genieten van alle ellende die ik in de laatste 366 dagen heb getrotseerd.
Terug naar vandaag 2015: ik ben 2 weken gestopt met de antidepressiva. Begonnen aan een studie filosofie en werk nog steeds fulltime. Een nieuw dieptepunt: ik reageerde niet goed op het afbreken van de medicatie, dus weer beginnen met de antidepressiva, ik zag het leven niet meer zitten en mijn vriendin kon mij en depressiviteit niet meer aan.
In de drie maanden die volgde stond er een neuroot met zijn vingers op de schakelaar, in rap tempo ging het licht aan en uit. De medicatie had één effect ik draaide door. Beginnen aan medicatiewissel zonder de keuze te hebben het niet te doen. Mijn lichaam reageerde heftig op de nortrilen. Het avontuur werd groter door het ontbreken van regelmatig, de lange periodes slapen en mijn gedachten. De waanzin was weer compleet. Ik schreef een notitie aan mezelf: “Ik denk dat ik het einde van het jaar niet haal.”
November brak aan: In de duisternis verloor ik mezelf en dwaalde rond, verdwaalde en herhaalde. Tot ik mezelf stopte, stilstaand, turend in het donker. “Ik blijf hier staan, zitten of liggen tot ik de keuze heb gemaakt. Ik maak vandaag een eind aan dit leven of ik beloof mezelf dit nooit te doen.” De eerste minuten leken lang, na uren werd ik pas bang. Midden in de nacht wist ik het zeker: “Ik ga dit leven aan, hoe zwaar het ook lijkt. Ik zal geen eind maken aan mijn leven. Dat beloof ik mezelf en daar ga ik mij aan houden.”
December sloot aan: Ziek van de afkickverschijnselen, zoekend naar ritme, mijn werk weer opgepakt. Voelde me eenzaam tijdens de kerst en de jaarwisseling was nog erger. Op naar een heel nieuw jaar.

“Ik was niemand meer, wilde niets meer en zag geen uitweg. Mijn depressie nam vormen aan van monsters die ontsnapt zijn uit een fantasiewereld, helaas was het mijn fantasiewereld.”

Op sommige momenten kan ik niet geloven dat ik hier nog ben. Het is me gelukt, ik heb weer een weg gevonden, het lijkt de juiste.
Vandaag is een nieuw hoogtepunt. Ik ga doen wat ik moet doen en blijf in mezelf geloven tot het eind. Want tot nu toe is 2016 een fantastisch jaar.

De gesprekken die wij voeren

0 comments / september 25, 2016

We zitten tussen het publiek dat voornamelijk uit studenten bestaat. Naast mij zit Eva, wij hebben elkaar op een ander evenement ontmoet. De avond gaat over geluk, drie wetenschappers en een filosoof delen hun inzichten over de meetbaarheid van geluk. Een bijzondere insteek aangezien het na afloop niet geheel duidelijk was wat het nut van hun onderzoek is. Terug naar Eva, zij vroeg mij hoe ik tegen geluk aan keek. Mijn kijk is simpel: gelukkig zijn bestaat niet. Het is een illusie, je kunt hooguit blij zijn. Ik zie gelukkig zijn als je leven in balans hebben. In deze vorm van balans horen de niet leuke en de leuke dingen. Het is geen kwestie van streven naar gelukkig zijn, dat is volkomen onnodig. Een groot deel van de westerse bevolking heeft een belabberde opvatting van geluk. Ter verduidelijking gaf ik bij Eva aan dat mijn visie ontstaan is vanuit mijn depressiviteit. Na iets meer te vertellen over mij en de afgelopen jaren veranderde het gesprek. Eva gaf aan dat zij episodes heeft gehad en zich voor een deel kon herkennen in mijn verhaal. Ze vertelde over zichzelf maar ook over haar kinderen en hun gevecht met soortgelijke problemen. We spraken over het denken niet meer te willen leven t.o.v. echt niet meer willen leven en alle mogelijke oplossingen of kleine hulpmiddelen die we gebruiken om ons goed (in de zin van ‘normaal’) te blijven voelen. De lezing begon en we luisterde naar het geen dat verteld werd. Maar ons gesprek had de over hand gekregen in mijn hoofd.
Onderweg naar huis dacht ik na over hoe mooi de mogelijkheid is om dit soort gesprekken te kunnen voeren. De twijfel die ik regelmatig heb om open te zijn over mijn depressiviteit is volledig onterecht en dit is weer een bewijs. De volgende ochtend stuurde ik Eva een bericht om haar te bedanken dat wij zo’n gesprek konden voeren en dat zij zich zo openstelde voor mij. Haar reactie deed me goed, ze had nog nooit zo open met iemand gesproken over haar psychoses buiten de therapeutische sfeer. Dat kan ik toch alleen maar fantastisch vinden.

Als wij elkaar ontmoeten, waar zou ons gesprek dan over gaan?

Alles kunnen zijn

0 comments / september 19, 2016

Op mijn 20ste formuleerde ik de zin “In een wereld waarin ik alles zou kunnen zijn, ben ik niets tot ik het ben.” Als ik toen had geweten dat deze zin 11 jaar later mij nog steeds achtervolgde had ik hem zeker niet opgeschreven. Nu (2016) staat hij op de muur van de woonkamer geschreven, op de achterzijde van mijn Ipad en pen ik de zin op ieder nieuw schrift voor ik het in gebruik neem. Wat dit diepzinnige zinnetje in mij losmaakt omschrijf ik als het ‘Alles kunnen zijn syndroom’. Het lijden aan dit soort waanbeelden moet geen weldenkend mens zich wensen.

Alles?

Als kind droomde ik al over alles, werkelijk alles. Ik fantaseerde en bedacht nieuwe werelden, schreef deze op, om ze vervolgens weer aan de kant te schuiven en weer iets nieuws te bedenken.
Als tiener blonk ik nergens in uit misschien in veel weten, een honger naar kennis die ik nog bezit maar dat is het dan ook. Het syndroom breidt zich steeds verder uit en langzaam ontwikkeld het zich tot de vorm waar ik nu mee worstel. Het is perfectionisme en de mogelijkheid om alles te doen dat binnen jouw macht ligt. Verstrikt in een web waar ik geen uitweg in zie. Keuzes maken zeg ik tegen mezelf, het is eenvoudig weg schrappen. Ik liet alles vallen en zocht wat nieuws of anders. Bevlogen als ik ben vervolgde ik mijn weg en liep uiteindelijk weer vast op dat zelfde punt.
Het lijkt me tot nu toe nog niet echt te lukken. Van alles dat ik had kunnen zijn ben ik in ieder geval (nog) niet in staat om keuzes maken.
Niemand kan alles zijn, ik ook niet, hoe naar het ook is om dit toe te geven. Mijn limiet heb ik inmiddels gevonden en dan nog kan ik best veel.

Wat is vraag?

Als een ongeleid projectiel acteer ik om mijn passies binnen de perken te houden. Ben ik echt een losgeslagen gek die zich al kanten op laat sturen op basis van volledige willekeur?
Blijkbaar niet, dankzij een aantal gesprekken met een vriendin kwam ik tot het inzicht dat ik niet moet kiezen maar moet leren geleiden.
Ik zou het kunnen omschrijven in populaire taal als ‘go with the flow’, dit dekt alleen niet de lading. Heb je ooit wel eens een glijbaan gezien met een knooppunt waar meerdere banen elkaar kruizen? Nee? Dat is het kruispunt waar ik me bevind en in plaats van gescheiden banen te houden is het noodzaak een oplossing te bedenken om deze banen in één baan te leiden.
Ik stelde mezelf de verkeerde vraag want het gaat niet om wat ik ga doen. Want ik ga alles doen en dat zal ook zo blijven. De vraag is hoe ga ik hier vorm aangeven? Hoe creëer ik die enkel glijbaan? Een mooi vraagstuk om verder uit te werken.

Ps. Omdat namen noemen niet mijn stijl is, wil ik op deze subtiele wijze haar toch graag bedanken.

“In een wereld waarin ik alles zou kunnen zijn, ben ik niets tot ik het ben.”

Spelen met gedachten

0 comments / september 11, 2016

Zoals ik eerder mijn fotografie projecten heb overgezet naar Seen by Kevin, ga ik ook mijn filosofische werk een eigen plek geven. Op Spelen met gedachten komt alles dat filosofie gerelateerd is te staan. De berichten die eerder hier stonden zoals de serie filosofen over gelukkig zijn’ en mijn uitwerkingen van de metafoor: ‘het leven als een geheugenpaleis’ zijn binnenkort terug te vinden op spelenmetgedachten.nl.

Het thema van de site is vanuit de wijsgerige antropologie ‘Het zelf’ met als vraag “Hoe vorm ik mijn identiteit?” – Later volgt er meer…

spelenmetgedachten003

Seen by Kevin

0 comments / augustus 25, 2016

Zoals gebruikelijk vormen mijn plannen zich niet tot een gedetailleerd plan. Ze nemen vaak vormen aan zodat ze voor mij te groot worden om hier nog iets concreets mee te kunnen. Daarom ben ik begonnen om mijn fotografie projecten en activiteiten te plaatsen op een andere site dan deze. Op www.seenbykevin.com tref je uiteindelijk al mijn foto’s aan en de vordering van het #l3tt3rs project. Hoewel het idee zich nog in de beginfase bevind, is het mijn intentie om eind september de eerste brieven te posten.

Door mijn bevlogenheid neemt mijn interesse voor fotografie toe. Zelfs met mijn telefoon (en bij vrienden thuis) doe ik pogingen om gave foto’s te maken. Zoals deze:

Ik is zoek geraakt

0 comments / augustus 21, 2016

Ik kijkt naar Mezelf in de spiegel.
“Je moet doen wat je leuk vindt” zegt Mezelf tegen Ik.
Ik vraagt Mezelf “Wat vind ik leuk?”.
“Dat zijn de dingen waar jouw passie ligt.” antwoordt Mezelf.
Ik vraagt Mij of hij weet waar zijn passie ligt.
Mij denkt daar over na en vraagt Ik om geduld te hebben.
Ik hoort Mezelf allerlei tegenvoorstellen doen om te versnellen.
Mij en Mezelf discussiëren er hevig op los en Ik staat toe te kijken.
De eerste klap van Mij mond uit in een gevecht.
Ik heeft zich huilend verstopt in een hoekje.
Mij en Mezelf hebben Ik nooit meer gevonden.

En Nu Weer verder

0 comments / augustus 20, 2016

De afgelopen maanden heb ik weinig geplaatst, omdat ik vooral begon te twijfelen of het wel zo’n goed idee was om te schrijven over mijn leven.
Samen met mijn studie

De Koude Douche

0 comments / mei 27, 2016

fictie_s

Het piepende geluid van mijn iphone maakt me wakker. Op het scherm staat 5 uur 30, vijf uur te vroeg voor mij. Maar het is belangrijk om naar mijn werk te gaan, want dat was het onderwerp van gesprek verleden avond. Ze, mijn vriendin, ik noem haar ze omdat ze irritant is. Ze is vier jaar ouder dan mij. Zij zou zeggen dan ik, maar dat doet er even niet toe. Ze heeft alles dat ik niet heb, de wil om iets van het leven te maken, daarnaast is ze ook nog slim. Niet slim omdat ze hoog geschoold is, wat ze wel is uiteraard. Maar slim in de vorm dat ze mensen kan laten doen wat zij wil dat ze doen. Maar goed maakt verder niet uit voor het punt dat ik wil maken. Gisteren bleef ze zeuren over mijn werk. Twee weken geleden heb ik me ziek gemeld en ben tot nu toe nog niet echt ziek geworden, helaas. Ze vindt dit echt niet kunnen en wil dat ik naar mijn werk ga. Hier ben ik het niet mee eens, want ik heb helemaal geen zin om naar mijn werk te gaan. Om op mijn werk te komen moet ik dus veelte vroeg opstaan en om kwart over zes de trein nemen naar Amsterdam Centraal. Vanaf het perron is het nog 15 minuten lopen dan ben ik bij het hotel. Hier maak ik schoon en doe alles waar de rest die meer betaald wordt geen zin in heeft. Dit zijn die baantjes waar zij, omdat ze slimmer is, respect voor heeft. Omdat ook de mensen die dit werk doen, mens zijn en waardevol zijn. Het enige dat ik wil is schrijven en werken aan mijn boek. Want ik weet zeker dat ik het in me heb. Schrijver willen worden, een positieve eigenschap waardoor ze mij interessant vond. Want zo is het wel, daar kwam een einde aan nadat we besloten om samen te wonen. Ik vond het een goed idee en stemde toe. Nu, zes maanden later, is het anders omdat mijn vriendin vindt dat ik mee moet betalen. Daar heeft ze een klein beetje gelijk in, tot die besteller er is kan dit natuurlijk niet. Zij vindt dat ik moet werken, ik vind dat zonde van mijn tijd. Daarom sta ik nu op, ga douchen en aankleden, reis naar Amsterdam Centraal. Blijf daar wachten tot zij op haar werk is en ga daarna terug naar huis. Het kan me niet schelen wat zij vindt, ik doe wat ik wil. Zo zit het dus. Ik draai aan de knop van de douche, het water begint te stromen. Spring er snel onder, nog sneller er onder vandaan. Hij blijft koud en draai de douche uit. Drie keer bonkt ze op de deur.„Ik doe de boiler pas aan als je me belooft naar je werk te gaan! En niet schijnheilig heen en weer te reizen!” zegt ze van achter de deur. Ik zei je al, zij is veel slimmer dan ik.Koudedouche

Older